கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி
டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்
சுதந்திர கொசோவோ என்னும் பறவைக் குஞ்சு முட்டையை உடைத்துக்கொண்டு வெளிவந்து ஒரு வாரகாலமாகிறது. கடந்த 17ம் திகதி சேர்பிய மாகாணமான கொசோவோ, சேர்பியாவிலிருந்து விலகி சுதந்திரபிரகடனத்தை மேற்கொண்டது. 39 வயதான பிரதமர் ஹசீம் தாசியினால் இந்த சுதந்திரப் பிரகடனம் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
சுதந்திரத்தையொட்டி கொசோவோ மக்கள் கீதங்கள் இசைத்தும், ஆரவாரித்தும் தமது மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர்.
கொசோவோ மக்கள் தலைநகர் பிரிஸ்றினாவில் பெப்பிரவரி 16 இரவு கொண்டாட்டத்தில்: படம்: நியு யோர்க் ரைம்ஸ்
புதிய தேசத்தில் நீலம் மற்றும் மஞ்சள் வர்ணத்தினாலான கொடிகள் திக்கெங்கும் ஏற்றப்பட்டன.
இது உண்மையிலேயே அல்பானிய மக்கள் மகிழ்ச்சி களிப்படைய வேண்டிய தருணமாகும். பல தசாப்தங்களாக அஹிம்சை மற்றும் வன்முறைப் போராட்டங்களினால் சிந்திய வியர்வைக்கும், இரத்தத்திற்கும் கிடைக்கப்பெற்ற விலைமதிப்பற்ற சன்மானமாக கொசோவோ மக்கள் தமக்கே உரிய தனிநாட்டைப் பெற்றுக்கொண்டனர்.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினது நீண்டகால போராட்டத்தின் பின்னணியில் இருந்தவர் என்ற ரீதியில் பிரதமர் தாசிக்கு தனிப்பட்ட ரீதியில் இதுவொரு மாபெரும் வெற்றி மைல்கல்.
ஒரு காலத்தில் பிரதமர் ஹசீம் தாசி பயங்கரவாதி என முத்திரை குத்தப்பட்டிருந்தார். சேர்பிய நீதிமன்றம் ஹசீம் தாசிக்கு பத்தாண்டு கால சிறைத் தண்டனை விதித்து தீர்ப்பளித்திருந்தது. எனினும் தாசியை சிறைப்பிடிப்பதென்பது சுலபமான காரியமாக அமையவில்லை.
அமெரிக்கா மற்றும் ஐக்கிய நாடுகளிடம் தக்க தருணத்தில் தலைசாய்ப்பதனூடாக இராஜதந்திர நகர்வுகளை முன்னெடுக்க முடியும் என்பதை தாசி நன்றாக விளங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் உஸ்ற்ட்ரா ச்ரிமேட்ரே ஈ கொசோவோ அல்லது யூ.சீ.கே என அல்பானியாவில் பிரபலமடைந்திருந்தது. அண்மைக்கால கெரில்லா போராட்ட இயக்கங்களில் மிகவும் வெற்றிகரமான இயக்கமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தைக் குறிப்பிடலாம். கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் அதன் முக்கிய இரண்டு இலக்குகளில் ஒன்றை வெற்றிகரமாக எட்டியுள்ளது. முதலாவது சேர்பிய மாகாணமாக காணப்பட்ட கொசோவோவை தனிநாடாக பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டதாகும்.
மற்றைய இலக்கை அவர்கள் எவ்வாறு அடைவார்கள் என்பது குறித்த தேடல் மிகச் சுவையானது. அல்பானிய இராச்சியமொன்றை அமைத்தலே அவர்களது மற்றைய இலக்கு.
உலகின் பல முன்னணி விடுதலைப் போராட்ட இயக்கங்களுடன் ஒப்பீடு செய்யும் போது கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் அவ்வளவு பலம் பொருந்திய ஒன்றாக கருத முடியாது. அவ்வாறு இருந்த போதிலும் அவர்கள் தமது இலக்கை என்ன வழிமுறையில் அடைந்தார்கள் என்பது நோக்கத்தக்க ஒன்றாகும்.
கொசோவோ இராணுவத்தை; ஒரு பலம்வாய்ந்த இராணுவ அமைப்பாக குறிப்பிட இயலாது. ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில் சேர்பிய படையினருடன் இடம்பெற்ற நேரடி மோதல்களின் போது சூட்சுமமாக கொசோவோ இராணுவம் பின்வாங்கியிருந்தது.
என்றாலும், வெற்றியோ, தோல்வியோ கொசோவோ இராணுவம் ஒரு அமைப்பு என்ற வகையில் குறிப்பிட்டுக் கூறக்கூடியதொரு அங்கீகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது.
புவியியல் அமைப்பின் காரணமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தை நிராகரிக்க முடியாத ஒரு சூழ்நிலைக் காணப்பட்ட போதிலும், ஏனைய பல அமைப்புக்கள் இதனைவிட சாதகமான பின்புலத்தைக் கொண்டிருந்த போதிலும் தமது போராட்டங்களில் வெற்றியடையவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதொரு விடயமாகும்.
யதார்த்தபூர்வமான அனுமுறையின் மூலமே கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் வெற்றியீட்டியுள்ளது. ஆயுதப் போராட்டமொன்றின் வரையறைகளை மிக நுணுக்கமாக கொசோவோ இராணுவம் அறிந்து வைத்திருந்தது. எந்த நேரத்தில் போராட்டம் நடத்த வேண்டும், எந்த நேரத்தில் மௌனம் காக்க வேண்டும் என்பதனை நன்கு உணர்ந்திருந்தது.
இந்த அமைப்பு இராஜதந்திர விளையாட்டில் அதிகாரம் என்ற பந்தை மிக சிறப்பான முறையில் கையாண்டதாகவே குறிப்பிடவேண்டும்.
சர்வதேச சமூகத்தின் நிபந்தணைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு, சர்வதேச சமூகத்தின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக செயலாற்றுவதன் மூலம் பேச்சுவார்த்தைகளை நீட்டிச் சென்றது. எந்த நேரத்தில் சமாதான இணக்கப்பாடுகளை தமக்குத் தேவையான கோணத்திற்கு திசைதிருப்ப வேண்டும் என்பதை கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தெளிவாக புரிந்து வைத்திருந்தது.
எதிர்த்தரப்பினர் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக நடந்து கொள்ளாத சந்தர்ப்பங்களிலும் கூட கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் போற்றத்தக்கதோர் பொறுமையுடன் செயலாற்றியது. பேச்சுவார்த்தைகளை ரத்து செய்து ஆயுதப் போராட்டத்தில் மீண்டும் குதிக்காமல் தமது இலட்சிய பாதையில் சற்றும் விலகாமல் நிலைத்து நின்றது.
இதனால்தான் சர்வதேச சமூகத்தின் ஆதரவை பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய இயலுமை கிட்டியது. கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் முக்கியஸ்தருக்கும் ஒசாமா பின்லேடனுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்ததாக அமெரிக்கா பிரச்சாரம் செய்திருந்தமை நோக்கத் தக்கதோர் விடயமாகும்.
கொசோவோ சேர்பியாவின் ஒரு மாநிலமாகும். புராதண காலத்தில் சேர்பியாவின் முக்கிய கலாச்சார சின்னமாகவே கொசோவோ மாநிலம் கருதப்பட்டது. இந்த மாநிலத்தில் அதிகமாக சேர்பியர்களே வாழ்ந்து வந்தனர். பின்னர் கிறிஸ்தவர்கள் இந்த மாநிலத்தில் அதிகமாக வாழ்ந்து வந்தனர்.
1389ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 28ம் திகதி கொசோவோவில் வரலாற்று புகழ்பெற்ற இராணுவப் போராட்டம் நடைபெற்றது. துருக்கிய சக்கரவர்த்தி ஒட்டமானின் ஆக்கிரமிப்பினைத் தொடர்ந்து கொசோவோ 523 ஆண்டுகள் துருக்கியின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்; காணப்பட்டது. தென்கிழக்காசிய யுத்தத்தின் மூலம் 1912ம் ஆண்டு சேர்பியா கொசோவோவை கைப்பற்றியது. 1913ம் ஆண்டு லண்டன் உடன்படிக்கையின் மூலம் கொசோவோ சேர்பியாவுடன் உத்தியோகபூர்வமாக இணைக்கப்பட்டது.
முதலாவது உலக மகா யுத்தம் முடிவடைந்ததன் பின்னர், 1918ம் ஆண்டு கொசோவோ சேர்பிய இராச்சியத்தின் ஒரு அங்கமாக சட்டரீதியாக அறிவிக்கப்பட்டது. இரண்டாவது உலக யுத்தத்தின் போது கொசோவோவின் பெரும்பகுதி இத்தாலியின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் காணப்பட்டது. இரண்டாம் உலக மகா யுத்தம் முடிவடைந்ததன் பின்னர் கொசோவோ யுகோஸ்லாவிய சமஷ்டி ஆட்சின் அங்கமான சேர்பியாவின் ஒரு மாகாணமாக 1946ம் ஆண்டு பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.
அறுபதுகளில் யுகோஸ்லாவியாவின் அதிபர் மார்ஸல் டுடோவினால், சேர்பியாவின் தீவிர தேசியவாதத்திற்கு தீர்வு பெற்றுக்கொடுக்கும் உத்தியாக கொசோவோ மாகாணத்திற்கு அதிகாரங்களை வழங்கியிருந்தார். 1974ம் ஆண்டு அரசியல் சாசன சீர்த்திருத்தத்தின் மூலம் குறிப்பிடத்தக்களவு சுயாட்சி அதிகாரம் கொசோவோ மாநிலத்திற்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது.
கடந்த பல ஆண்டுகளாக கொசோவோ அதிக ஜனத்தொகை ரீதியான மாறுதல்களைக் கண்டுள்ளது. சேர்பிய சனத்தொகை குறைவடைந்ததுடன், அல்பானியர்களின் எண்ணிக்கை கனிசமான அளவு அதிகரித்தது. மத அடிப்படையில் கிறிஸ்தவர்கள் வெகுவாக குறைவடைந்த அதேவேளை, முஸ்லிம்கள் பெருகத் தொடங்கினர்.
இருபதாம் நூற்றாண்டில் சேர்பியர்கள் சிறுபான்மையினர் என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். பெரும்பான்மை இனத்தவராக அல்பானியர்கள் காணப்பட்டனர். பெரும்பாலும் அல்பானியர்கள் முஸ்லிம்களாகவும், சேர்பியர்கள் கிறிஸ்தவர்களாகவும் இருந்தனர்.
சேர்பிய கிறிஸ்தவர்களுக்கும், அல்பானிய முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் நீண்டகாலமாக ஒரு பனிப்போர் நிலவிவந்தது. தேசியவாத உணர்வுகள் கிளர்ந்தெழுந்தன.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் நதிமூலமாக 1979களில் பிரபலமடைந்திருந்த கொசோவோ குடியரசு இயக்கத்தை குறிப்பிடலாம். அல்பானிய சர்வாதிகாரி என்வர் ஒக்ஸாவினால் இந்த இயக்கம் நிறுவப்பட்டது. அல்பானியர்களின் இந்த உந்துதல் கொசோவோ தேசியவாதம் தோன்றுவதற்கு முக்கிய காரணியாக அமைந்தது என்று கூறின் அது மிகையாகாது.
1981ம் ஆண்டு நாடு தழுவிய ரீதியில் பிரிவினைவாதம் பரவி வியாபித்து, இறுதியில் ஓர் கலகமாக வெடித்தது. இதனைக் கட்டுப்படுத்த இராணுவத்தின் உதவி நாடப்பட்டது.
இந்த இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பல உறுப்பினர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறி சுவிட்ஸர்லாந்தில் இயங்கிய மார்க்சிச – லெனின்வாத கொள்கைகளை பின்பற்றத் தொடங்கினர். 1982ம் ஆண்டு கொசோவோ மக்கள் இயக்கம் என்ற அமைப்பை சுவிட்ஸர்லாந்தில் நிறுவினர்.
அயர்லாந்தின் விடுதலை இராணுவத்தை (ஐ.ஆர்.ஏ) மாதிரியாகத் தழுவி தமது செயற்பாடுகளை கொசோவோ மக்கள் இயக்கம் ஆரம்பித்தது. யுகஸ்லாவிய சோசலிச குடியரசுக்குள் அல்பானிய தேசிய குடியரசொன்றை நிறுவுவதே இந்த அமைப்பின் பிரதான இலக்காக காணப்பட்டது. படிப்படியாக பாரிய அல்பானிய சாம்ராஜ்ஜியமொன்றை கட்டியெழுப்புவதே அவர்களின் இரண்டாவது இலக்காக அமைந்திருந்தது.
கடும்போக்குடைய தேசியவாத கொள்கைகளைக்க் கொண்ட ஸ்லொபொடன் மிலொச்சிவிக் சேர்பிய ஆட்சிப் பொறுப்பிற்கு அறிமுகமானதுடன் பிரிவினைவாதம் உச்சமடைந்தது. 1974ம் ஆண்டு அரசியல் சாசனத்தின் பிரகாரம் கொசோவோவிற்கு வழங்கப்பட்ட சுயாட்சி அதிகாரங்களை மிலொச்சிவிக் ரத்து செய்தார். இந்த செயல் கொசோவோ மக்களின் இதயங்களில் ரணமேற்படக் காரணமாக அமைந்தது. 1989ம் ஆண்டு அல்பானிய தலைவர்கள் சேர்பியாவிலிருந்து சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தனர். இதனால், சேர்பிய அரசாங்கம் கொசோவோவின் ஆட்சியைக் கலைத்தது.
செப்டம்பர் மாதம் 100,000ற்கும் அதிகமான அல்பானியர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். இதன் காரணமாக பொது வேலைநிறுத்தப் போராட்டம் வெடித்தது. இந்தப் போராட்டம் அடக்குமுறையின் மூலம் இறுதியில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
1991ம் ஆண்டு ஸ்லோவேனியா, குரேஷியா மற்றும் பொஸ்னியா ஆகிய நாடுகள் யுகோஸ்லாவியிலிருந்து விலகி சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தன. இதன் காரணமாக யுத்தம் வெடித்தது.
அல்பானிய தலைவர்களும் ஒருதலைபட்சமாக 1991ம் ஆண்டில் சுதந்திரப் பிரகடனத்தை மேற்கொண்டனர். எனினும் இதனை அல்பானியா மாத்திரமே அங்கீகரித்தது.
1992ம் ஆண்டு எழுத்தாளர் இப்ரஹிம் ரொகுவா ஜனாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார்.
ரொகுவா ஓர் காந்தியவாதி, அஹிம்சை வழியில் சுதந்திரம் அல்லது சுயாட்சியைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான நடவடிக்கைளை அவர் மேற்கொண்டார்.
எனினும், மிலோசிவிக்கினால் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட காட்டுமிராண்டித் தனத்தின் முன்னால் இந்த காந்தியவாத அஹிம்சைப் போராட்டத்;திற்கான உரிய பலன் கிடைக்கவில்லை.
சேர்பிய இராணுவப் படையினர் கொசோவோவின் அல்பானியர்கள் மீது இன ஒடுக்குமுறைகளைப் பிரயோகத்தினர்.
கொசோவோ மாநிலத்தில் சேர்பிய பெரும்பான்மையை உருவாக்கும் எண்ணத்தில் அல்பானிய இனத்தை களையும் நடவடிக்கைகளை இராணுவத்தினர் முன்னெடுத்தனர். இதனால் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்ச் சேதங்கள் ஏற்பட்டன.
பல்லாயிரக்கணக்கான கோசோவோ அகதிகள் அல்பானியா, மசிடோனியா மற்றும் மொன்டென்க்ரோவில் சரணாகதி அடைந்தனர்.
ரொகுவாவின் வன்முறைகளற்ற காந்தியவாதப் போராட்டத்தின் மூலம் கிடைக்கப் பெற்ற பெரும் ஏமாற்றம் கொசோவோ மக்கள் அமைப்பு ஆயுதப் போராட்டக்குழுவாக வளர்ச்சி பெறுவதற்கு ஒரு துணைக்காரணியாக அமைந்திருந்தது. 1993ம் ஆண்டு கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் மசிடோனியாவில் இரகசியமாக தமது நடவடிக்கைகளை ஆரம்பித்தது.
அயர்லாந்து விடுதலை இராணுவத்தை மாதிரியாகக் கொண்டு கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தன்னை நெறிப்படுத்திக் கொண்டது. கொசோவோவிற்கும் சேர்பியாவிற்கும் இடையில் பாரிய மோதலொன்றை ஏற்படுத்துவதற்கு தூண்டுவதே அப்போதைய பிரதான தந்திரோபாயமாக காணப்பட்டது.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் ஆரம்ப கர்த்தாக்காளக சஹிர் பஜ்ஜாட்சி மற்றும் அதம் ஜஸ்ரி ஆகியோரைக் குறிப்பிடலாம்.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் மாறுபட்ட தரப்புக்களிடமிருந்து நிவாரணங்களையும், உதவிகளையும் பெற்றுக்கொண்டது. அமெரிக்காவும், ஜேர்மனியும் ஆயுதங்கள், ஆயுத பயற்சி மற்றும் நிதி உதவி முதலியவற்றை வழங்கின. உண்மையில் தங்களது அரசியல் அபிலாஷைகளை அடைவதற்கான தந்திரோபாயமாகவே இந்த உதவிகள் நோக்கப்படுகிறது.
மறுபுறத்தில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தை அமெரிக்க இராஜாங்கத் திணைக்களம் ஒரு தடை செய்யப்பட்ட வெளிநாட்டு பயங்கரவாத அமைப்பாக அறிவித்தது.
எனினும், அமெரிக்க அரசாங்கம் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினருக்கு மறைமுகமாக உதவிகளைத் தொடர்ந்தது.
அல்கய்தா அமைப்பு, கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்திற்கு ஒத்துழைப்பு நல்கிய மற்றுமொரு சக்தியாக திகழ்கிறது. கொசோவோ விடுதலை இராணுவ வீரர்கள் பல சந்தர்பங்களில் ஆப்கானிஸ்தானில் பயிற்சிகளை பெற்றனர். இந்த விடயங்கள் அம்பலப்படுத்தபடாதவையாக காணப்படுகின்றன.
1995ம் ஆண்டு கொசோசோ விடுதலை இராணுவம் சேர்பிய பொலிஸ் மற்றும் இராணுவத்தினரை இலக்கு வைத்து தாக்குதல்களை ஆரம்பித்தனர். 1996களில் மிகப் பிரபலமான ஒரு ஆயுதப் போராட்டக் குழுவாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் உலகில் பிரபலமடைந்தது.
வடக்கு, கிழக்கு அல்பானிய பகுதிகளில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தமது பயிற்சி முகாம்களை நிறுவியது. யுகோஸ்லாவிய படைகளைச் சேர்ந்த பல அல்பானிய படையதிகாரிகள் பதவி விலகி கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தில் இணைந்து கொண்டனர். புதிய படைவீரர்களுக்கு அவர்கள் பயிற்சிகளை வழங்கினர். ஒரு இராணுவ அகடமி உருப்பெறும் அளவிற்கு இது வளர்ச்சிப் பெற்றிருந்தது.
16-20 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மத்திய கட்டளைக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட குழுக்களாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவ இயக்கத்தின் நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. 7 இராணுவ நடவடிக்கை வலயங்களாக கொசோவோ மாநிலம் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு வலயத்திற்கும் பொறுப்பான கட்டளைத் தளபதியொவருவர் காணப்பட்டார். “டி குரிஸ்” என கொசோவோ மொழியில் இந்தத் தலைவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர். இதற்கு மேலதிகமாக அரசியல் துறையொன்றும் காணப்பட்டது. “ட்ரிஜிடோரியா பொலிட்டிகா” என இந்தத்துறை அழைக்கப்பட்டது. இந்த அரசியல்துறைக்கு தற்போதைய கொசோவோ பிரதமர் ஹசீம் தாசி தலைமை வகித்தார்.
1997 – 1999 ஆண்டு காலப்பகுதியில் கொசோவோ இராணுவம் ஒரு சடுதியான வளர்ச்சிப் போக்கை வெளிக்காட்டியது. ஆரம்ப காலத்தில் பாதுகாப்பு தரப்பினர் மற்றும் சிவில் படை அதிகாரிகள் மீது கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டது. தடைகளை அமைப்பதன் மூலம் அரசாங்கப் படைத்தரப்பின் ரோந்து நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்தியது.
1998ம் ஆண்டின் மத்தியபகுதியில் கொசோவோ மாநிலத்தின் ஒரு கால்வாசிப் பகுதியை கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினர் தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்திருந்தனர். கொசோவோவின் டெரினிக்கா பிராந்தியத்தில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினரின் பலம் ஓங்கிக் காணப்பட்டதுடன், ப்ரிகாஸ் என்ற கிராமத்தில் விடுதலை இராணுவத்தின் தலைமைக் காரியாலத்தை அமைத்திருந்தனர்.
சேர்பிய தலைநகர் பில்கிரேட் விடுதலை இராணுவத்தினரின் பலத்தை நூற்றுக் கணக்கில் மதிப்பிட்டது. எனினும், 20,000க்கும் மேற்பட்ட போராளிகளையும் பல நவீன ரக ஆயுதங்களையும் கொண்டமைந்த பாரிய போராட்ட இயக்கமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் வளர்ச்சிப் பெற்றது.
குறிப்பாக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகள், ஆர்.பி.ஜீ. – 7 ரக ஆயுதங்கள் மற்றும் எஸ்.ஏ. – 7 ரக ஏவுகணைகள் போன்ற ஆயுதங்கள் இவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை.
ஆரம்பத்தில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினரின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரேசங்களுக்கான ரோந்து நடவடிக்கைகளை சேர்பிய இராணுவம் தவிர்த்துக் கொண்டது. விடுதலை இராணுவத்தினரின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசத்தில் அடைந்த மோசமான தோல்விகளினாலேயே இந்தத் தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டது. எனினும், நேரடியான மோதல் ஒன்றின் போது சேர்பிய படையினருடன் ஒப்பிடக்கூட முடியாத அளவிற்கு சிறிய சக்தியாகவே கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் கருதப்படுகிறது.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் பாரிய போராட்ட பின்னடைவாக ஹொராஹொவாக் பகுதியை கைப்பற்ற மேற்கொள்ளப்பட்ட இராணுவ முன்னகர்வைக் குறிப்பிடலாம். உண்மையில் இந்த முயற்சியின் காரணமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் பாரிய வீழ்ச்சியை எதிர்நோக்கியது. அதன்பின்னர், சேர்பிய இராணுவத்தரப்பினர் அடிக்கடி கொசோவோ இராணுவத்தினருடன் மோதல்களில் ஈடுபட்டனர்.
இந்த மோதல்களினால் விடுதலை இராணுவத்தினர் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அதுவரையில் கெரில்லா இயக்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் காணப்பட்ட பல பகுதிகளை சேர்பிய இராணுவம் முற்றாக மீட்டெடுத்தது. எல்லைப்புறமான ஜூனிக்கைத் தவிர ஏனைய அனைத்துப் பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டையும் தலைநகர் பில்கிரேட் கைப்பற்றிக் கொண்டது.
சேர்பிய இராணுவத்தினரின் மோசமான தாக்குதல்களின் காரணமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் வெற்றிகரமாக வெளியேற்றப்பட்டது. கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்திற்கோ இதுவொரு எதிர்பாராத தண்டனையாக அமைந்தது. இஸ்ரேலுக்கு வெளியே வசிக்கும் யூதர்கள் (அல்பானியர்கள்) இதனால் கொதிப்படைந்தனர். கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினருக்கான நிதி சேகரிப்பு நடவடிக்கைகள் மேற்குலக நாடுகளில் உச்சமடைந்திருந்தது. ஐரோப்பாவிற்குச் சென்றிருந்த ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தில் இணையும் பொருட்டு தாயகம் திரும்பினர். உண்மையில் இந்த பெரும் எண்ணிக்கையிலானோரை சமாளிப்பதில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் சிக்கல்களை எதிர்நோக்கியது என்றே கூறலாம்.
அப்பாவி அல்பானியர்கள் பாரியளவில் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவங்களினால் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்திற்கான ஆதரவு பல்கிப் பெருகத் தொடங்கியது எனலாம். கொசோவோ விடுதலை இராணுவ வீரர்கள் மேற்கொண்ட தாக்குதல்களில் நான்கு சேர்பிய பொலிஸ் அதிகாரிகள் கொல்லப்பட்டனர். இதற்கு பதில் தாக்குதலாக நிக்சோசன் மற்றும் சிரிஸ் ஆகிய கொசோவோ கிராமங்கள் மீது மிலேச்சத்தனமான தாக்குதல்களை சேர்பிய படையினர் மேற்கொண்டனர்.
குறிப்பிட்ட கிராமங்களில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 12 பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். மற்றுமொரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நான்கு சகோதரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். ஏழுமாத கர்ப்பிணித் தாயயொருவரின் தலையில் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொள்ளப்பட்டு குரூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டார்.
மற்றுமொரு இடத்தில், அதம் ஜசரி என்ற கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் தளபதியை கைது செய்வதற்காக பிரிகாஸ் கிராமத்தில் பொலிஸார் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளினால் 60 பேர் கொல்லப்பட்டனர். இதில் 45 அப்பாவி சிவிலியன்களும் அடங்குகின்றனர். இந்த மோதல்களின் போது அதம் ஜசரியும் கொல்லப்பட்டார்.
சேர்பிய இராணுவத்தினரால் சிவிலியன்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட மிலேச்சத்தனமான தாக்குதல்களை கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தமது பிரச்சார உத்தியாக கையாண்டது. சேர்பிய அரசாங்கத்தின் இனஒடுக்குமுறை முழு உலகிற்கும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டப்பட்டது. பொஸ்னியாவின் அப்போதைய சூழ்நிலை இதற்கு மேலும் வலுவூட்டியது.
1999ம் ஆண்டு மார்ச் மாதமளவில் கொசோவோவில் முழுஅளவிலான போர் வெடித்தது. சேர்பிய மற்றும் யுகோஸ்லாவிய படையினர் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினர் மீது கடுமையான தாக்குதல்களை மேற்கொண்டனர். இந்தத் தாக்குதலினால் விடுதலை இராணுவம் பாரிய அழிவுகளை எதிர்நோக்கியதுடன், அல்பானியவிற்கே மீண்டும் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. கொசோவோவில் சில ஆயிரம் போராளிகளே எஞ்சியிருந்தனர்.
கொசோவோ படையினர் நேட்டோ படையினருடன் இணைந்து செயற்பட்டனர். நேட்டோ படையினர் 78 நாள் வான்தாக்குதல்களை மேற்கொண்ட போது கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினர் இலக்குகளை அடையாளங்காட்டுவதில் ஒத்துழைப்பு வழங்கினர்.
1999ம் ஆண்டு மே மாதத்தில் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் கமாண்டர் ஸ்லிஜமன் செலிமி பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு, அல்பானிய இனத்தவரும், முன்னாள் செச்னிய இராணுவ பிரிகேடியர் ஜெனரலுமான அகீம் செகு புதிய கமாண்டராக நியமிக்கப்பட்டார்.
அகீம் சேகு பதவியேற்றதன் பின்னர் தீவிர இராணுவ முன்னகர்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அடிக்கடி சேர்பிய பாதுகாப்பு அலகுகள் மீது தாக்குதல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
இந்த யுத்தம் முடிவடைந்த சந்தர்ப்பத்தில், நோட்டோவும் சேர்பிய தலைவர்களும் சமாதான இணக்கப்பாடொன்றை எட்டியிருந்தனர். கொசோவோ ஐக்கிய நாடுகளினால் நிர்வகிக்கப்படும் என இதன் போது இணக்கம் காணப்பட்டது. கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினரின் ஆயுதங்கள் களையப்படவிருந்தன. எனினும், கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் சமாதான முன்னெடுப்புக்களில் பங்கேற்கவில்லை. ஆயுதங்களை களைவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கு பதிலாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தினர் சாணக்கியமாக ஆயுதக்களைவிற்கு ஒப்புதல் தெரிவித்தனர்.
ஐக்கிய நாடுகளின் பாதுகாப்பு பிரிவினரால் கொசோவோ படையினர் சமாதான முன்னெடுப்புக்களில் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டனர். 3000 கொவோவே விடுதலைப் போராளிகள், கொசோவோ பாதுகாப்பு வீரர்கள் என்ற பெயரில் நேட்டோவுடன் இணைந்து பணியாற்றினர்.
அனர்த்த நிவாரணம், தேடுதல் மற்றும் மீட்புபணிகள், கண்ணிவெடியகற்றல், மனிதாபிமான உதவிகள் மற்றும் உட்கட்டமைப்பு வசதிகளை மீளமைத்தல் போன்ற பணிகளில் இந்த மூவாயிரம் படைவீரர்களும் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
கொசோவோ பாதுகாப்பு வீரர்களின் செயற்பாடுகளும், கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் செயற்பாடுகளும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. இதன் மூலம் இந்த இரண்டு அமைப்புக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பினை தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ள முடியும். முன்னால் யுகோஸ்லாவிய படைவீரர்களின் விடுதிகளில் கொசோவோ பாதுகாப்பு வீரர்கள் நிலைகொள்ளச் செய்யப்பட்டனர்.
அல்பானிய பிரதிநிதிகளின் தலைவரான ஹசீம் தாசிக்கு இத்தாலிய பரிஸின் ராம்போலியூட் நகரில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் மேற்கத்தைய நாடுகளினால் முன்வைக்கப்பட்ட கொசோவோ சுயாட்சி யோசனைகளை தாசி நிராகரித்தார்.
பின்னர் மாற்றுச் சிந்தனையுடைய தாசி இந்த சோசனையை ஏற்றுக்கொண்டார். இந்த முடிவு கொசோவோ விடயத்தில் ஒரு மிக முக்கிய திருப்பு முனையாக அமைந்தது எனக் குறிப்பிடலாம்.
இதன் காரணமாக கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் சர்வதேச ரீதியில் அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு ஜனநாயக கட்சியாக கொசோவோவில் தோன்றியது. கொசோவோவில் இடைக்கால ஆட்சியொன்றை அமைப்பது குறித்து பிரதான மூன்று கட்சிகளும் கவனம் செலுத்தின. ரொகுவோவின் ஜனநாயக லீக் கட்சி (டுனுமு) , ஐக்கிய ஜனநாயக லீக் (டுடீனு) மற்றும் கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் (முடுயு) ஆகியனவே இந்த பிரதான மூன்று கட்சிகளுமாகும்.
இடைக்கால நிர்வாகத்தின் பிரதமராக ஹசீம் தாசி நியமிக்கப்பட்டார்.
இனஒடுக்குமுறை தற்போது தலைகீழாக மாறியது. ஒதுக்கப்பட்ட அல்பானியர்களின் மீள் வருகையினால் சேர்பிய இனத்தவர்கள் மெதுவாக கொசோவோவைவிட்டு வெளியேறத் தொடங்கினர். அல்பானியர்கள் சேர்பியர்களுக்கு எதிரான இன வன்முறைகளை சுதந்திரமாக அரங்கேற்றினர். ரோமா மற்றும் ஜிப்சி இனத்தவர்கள் இந்த இனஒடுக்குமுறையினால் மிக மோசமான வகையில் பாதிக்கப்பட்டனர்.
கடும்போக்குடைய தேசியவாதிகளுக்கு ஐக்கிய நாடுகளின் நிர்வாகிகள் பூரண சுதந்திரம் வழங்கியிருந்தனர். சர்வதேச மன்னிப்புச் சபையினால் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கையொன்றில் கொசோவோவில் மிக மோசமான பாதிப்புக்கள் ஏற்பட்டிருப்பதாக சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது.
கொலை, பாலியல் வல்லுறவு, ஆட்கடத்தல் மற்றும் குண்டு வெடிப்பு போன்ற பல்வேறு குற்றச்செயல்கள் தொடர்பாக விசாரணைகளை உரிய முறையில் ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு மேற்கொள்ளத் தவறியது என கொசோவோவின் மனிதவியல் ஆய்வாளர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார்.
நேட்டோ படையினரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட வான் தாக்குதல்களினால் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ரோம இனத்தவரும், அஸ்காலி இனத்தவரும் வேறுவழியின்றி அப்பிரதேசங்களைவிட்டு வெளியேறினர்.
துரதிஷ்டவசமாக பெருமளவிலான ரோம இனத்தவர்கள் கொசோவோவைவிட்டு வெளியேற நேர்ந்ததது.
இரண்டாவது உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னர் ரோம இனத்தவர்கள் மிக பாரதூரமான அளவில் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட அல்லது அழிவடைந்த சந்தர்ப்பம் இதுவெனத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆயிரக் கணக்கான சேர்பியர்களும் பலவந்தமாக கொசோவோவைவிட்டு வெளியேற்றப்பட்டனர்.
பிரதமர் தாசி இடைக்கால நிர்வாக ஆட்சியைப் பொறுப்பேற்ற நான்கு மாதங்களில் 348 கொலைகள், 116 கடத்தல்கள், 1070 கொள்ளைச் சம்பவங்கள் மற்றும் 1106 சொத்துக்களைச் சேதப்படுத்திய சம்பவங்கள் பதிவாகின. 1999ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் இடைக்கால நிர்வாக ஆணைக்குழு நிறுவப்பட்டதன் மூலம் தாசியின் ஆட்சி முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. தாசியின் டி.பி.கே. கட்சி மாநராட்சி தேர்தலில் படுதோல்வியடைந்தது.
ஹசீம் தாசி சேர்பியாவின் வடமேற்கு பள்ளத்தாக்கான டெனிசாவின் புரோஜா மாநகரில் 1968ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 24ம் திகதி பிறந்தார். பல்கலைக்கழகத்தில் பயிலும் காலத்தில் அல்பெனிய மாணவத் தலைவர்களில் ஒருவராகவும், பிரிஸ்தினா நகரில் அமைந்துள்ள அல்பானிய பல்கலைக்கழகத்தின் முதலாவது மாணவ தலைவராகவும் தாசி கடமையாற்றியுள்ளார்.
1993ம் ஆண்டு ஹாசீம் தாசி சுவிட்ஸர்லாந்திற்குச் சென்றார். அங்கு கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் முக்கிய உறுப்பினராக செயற்பட்டார். விடுதலை இயக்கத்தில் தாசிக்கு “ஜர்பீரி” (பாம்பு) என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டிருந்தது.
ஹசீம் தாசி அல்பானியாவின் பயிற்சிப் போராளிகளுக்கு பொறுப்பாளராக கடமையாற்றியிருந்தார். பின்னர் கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக பதவி உயர்த்தப்பட்டார்.
கொசோவோவின் தற்போதைய ஆட்சியாளர்கள் சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் உரிமைகள் குறித்து வெளிப்படையாக கருத்து தெரிவிக்க உள்ளதாக ஊடக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.
துருக்கியர்கள், பொஸன்ஜன்க்ஸ் மற்றும் ஏனைய சிறுபான்மை இனத்தவர்களான சேர்பியர்கள், ரோமர்கள் குறித்து அவதானம் செலுத்தப்பட உள்ளது.
பெப்ரவரி 17ம் திகதி கொசோவோவின் சுதந்திரப்பிரகடனம் செய்யப்பட்டதற்கு அதன் ஒத்துழைப்பு நாடுகள் உந்துசக்தியாக அமைந்திருந்தது. குறிப்பாக அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ஜேர்மனி, பிரித்தானியா மற்றும் இத்தாலி ஆகியனவே பிரதான நட்பு நாடுகளாகும்.
இந்த சுதந்திரப் பிரகடனம் நீண்டகாலம் திட்டமிடப்பட்டு அமுல்படுத்தப்பட்டது என்பது தெளிவாக புலனாகிறது.
ஒரு வருடத்திற்கு முன்னதாக பின்லாந்தின் ஜனாதிபதி மாட்டீ அதிஷாரி சுதந்திரத் திட்டமொன்றை முன்வைத்தார். இந்தத் திட்டத்தில் ரஸ்யா மற்றும் சேர்பிய நிபந்தணைகளுக்கு நிகரான கொசோவோவின் நிபந்தணைகளும் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன.
பின்லாந்துத் தலைவரின் திட்டவரைவு நிராகரிக்கப்பட்டது, சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படையும், கால அட்டவணையும் இந்தத் திட்டத்தில் காணப்பட்டது. சுதந்திரத்திற்கான ஒவ்வொரு படியையும்;, சுதந்திரத்திற்கான நாளையும் கொசோவோ பிரதமர் தாசியும், ஒத்துழைப்பு குழுவினரும் இணைந்து தீர்மானித்தனர்.
உத்தேசிக்கப்பட்ட முழு சுயாட்சியை சேர்பியா நிராகரித்ததன் மூலமாக, கொசோவோ பூரண சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டது. நாட்டின் இறைமை என்ற எண்ணக்கருவினை விஞ்சி தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை முன்னிலைப்படுத்தப்பட்ட நிலைமையாகவே இது கருதப்படுகிறது.
2007ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 17ம் திகதி கொசோவோவில் தேர்தல்கள் இடம்பெற்றன. கொசோவோ விடுதலை இராணுவத்தின் ஆதரவு கட்சியான கொசோவோ ஜனநாயக கட்சி 34 வீதமான (220,000) வாக்குகளையும், 1998ம் ஆண்டு நேட்டோவின் தலையீட்டுன் ஆட்சியில் இருந்த கொசோவோ ஜனநாயக லீக் 22 வீதமான வாக்குகளையும் பெற்றுக் கொண்டன.
பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள் இந்தத் தேர்தலை புறக்கணித்தனர். கொசோவோ யுத்த்தின் பின்னர் 80 வீதமாக காணப்பட்ட வாக்களிப்பு வீதம் சடுதியாக 37 வீதமாக குறைவடைந்தது.
தேர்வு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் செயற்பாடுகள் மீது மக்களின் அதிருப்தியும், எதிர்காலம் தொடர்பான நம்பிக்கையின்மையுமே இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளின் மூலம் பிரதிபலிப்பதாக ஐரோப்பிய பாராளுமன்ற கண்காணிப்புக் குழுவின் தலைவர் டொரிஸ் பெக் தெரிவித்தார்.
எவ்வாறெனினும், தமது கட்சிக்கு கிடைத்த 15 வீதத்திற்கும் குறைவான வாக்குகளை சேர்பியாவிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்றுக் கொள்வதற்கான மக்களின் அங்கீகாரமாக ஹசீம் தாசி பிரடகனம் செய்தார். இந்தத் தேர்தலின் மூலம் கொசோவோ மக்கள் சர்வதேசத்திற்கு ஒரு பலமான செய்தியை கூற முனைந்துள்ளனர். “கொசோவா சுதந்திரத்திற்கு தயார்” என தாசி தெரிவித்தார்.
2007ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 11ம் திகதி கொசோவோ அரசாங்கத்தின் தலைமைப் பொறுப்பு ஹாசீம் தாசிக்கு வழங்கப்படுவதாக கொசோவோ ஜனாதிபதி பெட்மீர் செஜிடு தெரிவித்தார். மேலும் விரைவாக ஆட்சியை அமைக்குமாறு தாசிக்கு ஜனாதிபதி அழைப்பு விடுத்தார்.
2008ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 9ம் திகதி பாராளுமன்றத்தினால் ஹாசீம் தாசி பிரதமராக தெரிவு செய்யப்பட்டார். தாசிக்கு ஆதரவாக 85 வாக்குகளும், எதிராக 22 வாக்குகளும் பாராளுமன்றத்தில் பதிவாகின.
பிரதமர் பதவியை பொறுப்பேற்ற போது கொசோவாவிற்கு சுதந்திரம் பெற்றுக்கொடுப்பதே தமது முதன்மையான இலட்சியம் என ஹாசீம் தாசி குறிப்பிட்டார்.
பெப்ரவரி மாதம் 16ம் திகதி நாளைய தினம் கொசோவோ மக்களுக்கு மிக முக்கியமான நாள் என பிரதமர் ஹாசீம் தாசி சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தார்.
பெப்ரவரி மாதம் 17ம் திகதி கொசோவோ ஒரு தலைப்பட்சமாக சுதந்திரத்தை பிரகடனம் செய்தது.
“ஜனநாயக ரீதியில் தெரிவு செய்யப்பட்ட எமது மக்களின் தலைவர்கள் நாமே” கொசோவோ சுதந்திரமானதும், இறைமையானதுமான இராச்சியம் என பிரகடனம் செய்கிறோம். இந்தப் பிரகடனம் எமது மக்களின் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கின்றது. ஐக்கிய நாடுகளுக்கான பிரதிநிதி மர்ட்டீ அஜ்ஸ்தாரியின் பூரண அங்கீகாரத்துடனேயே இந்த சுதந்திரப் பிரகடனம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது என பிரதமர் ஹாசீம் தாசி தெரிவித்தார்.
மதசார்பற்ற, பல்லின மக்களும் சட்டத்தின் முன் சமனாக கருதப்படக்கூடிய ஜனநாயக நாடாக நாம் கொசோவோவை பிரகடனம் செய்கிறோம். கொசோவோவில் வாழும் அனைத்து சமூகத்தினரதும் உரிமைகளை பாதுகாத்து, அவற்றை மேலும் வலுப்படுத்துவதற்கு நாம் அனைவரும் அர்ப்பணிப்புடன் செயலாற்றுவோம் என ஹாசீம் தாசி பிரதிக்ஞை செய்தார்.
கொசோவோவின் அரசியல் விவகாரங்கள் மற்றும் தீர்மானங்களின் போது பல்லின மக்களது கருத்துக்களை பிரதிபலிக்கும் வகையில் செயலாற்றுவோம் என பிரதமர் மேலும் உறுதிமொழியளித்தார்.
அமெரிக்கா ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் முன்னணி நாடுகள் இந்த புதிய நாட்டை அங்கீகரித்துள்ளன.
கொசோவோ விடுதலை இராணுவம் தமது இலட்சிய சிகரத்தின் உச்சத்தை வெற்றிகரமாக அடைந்துள்ளது என்று கூறின் அது மிகைப்படாது.
